رفتار شما در محل کار چگونه
است؟ آیا نسبت به مسئولیت‌های کاری خود احساس وظیفه می‌کنید؟ آیا مسائل
مادی یا کسب مقام از ارتباط با مردم برایتان مهم‌تر است؟ آیا فکر می‌کنید
منافع گروه یا شرکت از منافع فردی مهم‌تر است؟ آیا دائم خود را با دیگران
مقایسه می‌کنید و خود را دست‌کم می‌گیرید؟

در واقع مقایسه دایمی خود با
دیگران نوعی بیماری و ضعف به حساب می‌آید که هر کس را می‌تواند مبتلا کند؛
بدتر از همه اینکه این مقایسه دایمی می تواند منجر به رقابت گردد البته
رقابت داشتن با دیگران اقدامی بد و نکوهیده نمی باشد بلکه اگر این رقابت از
مجرای طبیعی خود خارج شود می تواند منجر به حسادت گردد.برای مثال در رقابت
افراطی مشاهده می گردد که برخی افراد در محیط کار دیگران را رقیبی برای
خود می‌دانند و دائما سر هر موضوعی با آنها رقابت می‌کنند و پیوسته نگران
امتیاز بیشتر اطرافیان نسبت به خود هستند؛ البته در بعضی محیط‌های کار هم
خواه ناخواه افراد را به رقابت با یکدیگر دعوت می‌کنند. بعضی از محیط‌های
کاری از روش‌های خاصی برای رواج روحیه رقابت در ذهن طرفداران استفاده
می‌کنند. مثلا از روش اهدای پاداش و… استفاده می‌کنند تا مطمئن شوند افراد
برای ارتقای مقام و رتبه و گرفتن پاداش هم که شده حاضرند به رقابت
بپردازند.